Eigenlijk ben ik positief verrast hoe het gaat. Ik beweeg veel soepeler dan een paar dagen geleden. Ik heb sinds vrijdagmiddag geen oxycodon meer geslikt, waar ik heel erg blij mee ben. Ik moet tot maandagmiddag nog een medicijn slikken tegen kalkafzetting op de prothese, wat tevens als pijnstiller werkt. Als die 'kuur' op is, heb ik alleen nog paracetamol en een bloedverdunner die ik mezelf moet spuiten.
Maandag gaat de pleister van de wond af, dat vind ik wel heel spannend. Hoe zal het eruit zien? Is het al helemaal dicht? Gelukkig helpt de thuiszorg me daar mee...
Verder heb ik de liefste mantelzorgers. Mijn mannen helpen me enorm goed. Daan geeft mijn krukken aan, Jip sleept met kussens en mijn handwerkmand als ik buiten wil zitten en Joost zorgt voor ons allemaal.
In de volgende blog iets over de warme maaltijden!
Echt superfijn dat het zo gaat!
BeantwoordenVerwijderen