Peugeotje

Deze week was het dan 'eindelijk' zo ver, M. krijg zijn leaseauto! De afgelopen twee weken was hij telkens op en neer gereden met ons Peugeotje uit 1989, die het zonder mokken volhield. M. mokte wel, want het Peugeotje wil niet zo hard (lang leve de kleine motor). Met de komst van de Fiat (zijn 'nieuwe' auto) is dat echter verleden tijd. Het Peugeotje is nu voor mij, wat wel verstandig is want ik heb last van een zware rechtervoet. Die voet in combinatie met het Peugeotje zorgt voor een maximum snelheid van 110-120, dus dat is prima.


Vanochtend mocht ik in de Fiat mee naar Hattem, om het Peugeotje op te halen. M. kan namelijk veel, maar in twee auto's tegelijk rijden lukt hem niet. Of ik 'm dus even naar huis wilde rijden.

Was het in Zeist al niet zulk fijn weer met alle regen die er viel, richting Hattem sneeuwde het én was het glad. Op zich geen probleem, ik zou wel thuis komen.

Helaas dacht het Peugeotje daar anders over. Ik was nog geen tien minuten onderweg, of het leek wel alsof de handrem er nog op stond. Hoe hard ik het gaspedaal ook intrapte, ik kreeg 'm echt niet boven de 90 km/uur. Ik wist: dat is niet goed. Het deed me terugdenken aan die keer dat ik met mijn Jetta uit 1988 op de snelweg reed en het gasgeven ook geen effect meer had, dat was niet leuk.
Enfin, gelukkig was er al heel snel een parkeerplaats, waar ik kon stoppen. Een telefonisch consult met M. later, leverde mij het advies om 'even achteruit en dan weer vooruit te rijden, dan doet 'ie het wel weer gewoon'. Ahum. Dat vond ik geen goed idee. Bovendien stonk het toch ook wel, verder rijden leek me geen goed plan.
Een behulpzame meneer ('ik weet helemaal niks van auto's hoor, maar ik wil best even met je meekijken') vond de hoeveelheid koelvloeistof verdacht laag en waarschuwde me voor een kapotte koppakking... Daar stond ik dan, op een parkeerplaats vol mannen (was het zó'n parkeerplaats?), in de natte sneeuw, met een wellicht heel erg kapotte auto...

Tijd voor de Wegenwacht!

De meneer van de Wegenwacht vertelde me dat de auto het simpelweg koud had...! Oude auto + vocht + kou + rijwind = bevroren carborateur, waardoor het lijkt alsof je een hele stijle berg op moet (vol gas heeft geen effect). Hij wisselde twee slangetjes om, waardoor de carborateur het niet meer koud zou krijgen, en de auto deed het weer perfect!


Voortaan zal ik het Peugeotje een warme kruik geven als ik ga rijden, en een dekentje omdoen als 'ie buiten moet staan, wie weet helpt het ;-)