Messengerbag van surfzeil

Na de grote opdracht had ik tijd om aan een andere opdracht, die we al een tijd geleden binnenkregen, maar die pas met kerst af hoefde te zijn.

Voor mijn tante maakte ik een messengerbag uit surfzeil, een stoere tas dus. Zij woont in Oslo en daar is het hip om rond te lopen in jassen gemaakt van zeilbootzeil. Maar aangezien zij die jassen te duur vond én het leuk vond om echt origineel te zijn, bestelde ze bij ons. Het moest een tas worden waar ze haar camera in kwijt kon en haar materiaal voor de lessen die ze geeft op de Nederlandse school.
Uit een surfzeil maakte ik een echte Nederlandse tas: rood/wit/blauw. Mooi toch, voor een Nederlandse expat!

Dé opdracht

Twee weken geleden werd ik gebeld. Nou gebeurt dat wel vaker, maar dit was een speciaal telefoontje. De beller stelde mij een vraag: of de dames van Me&My Fabrics tijd hadden, de komende twee weken. De beller zocht namelijk iemand die twintig kerstpakketten kon samenstellen.
Het ging om kerstpakketten ter afsluiting van een project, een XL-project. De vraag aan ons was dan ook om XL-schorten met bijpassende pannenlappen te maken. Uiteraard vergezeld van een goede fles wijn en een pakje sterretjes, maakte dat een goed kerstpakket, aldus de beller.

Beller werd opdrachtgever, we namen de opdracht aan.

Na een nacht slapen realiseerden we ons pas goed waar we ja tegen hadden gezegd: 20 schorten en 40 pannenlappen maken in twee weken tijd. Plus de tijd die gaat zitten in het inkopen van de materialen.

We begonnen met het tekenen van een patroon:



We knipten en scheurden de stof, terwijl we ondertussen nog overlegden met de opdrachtgever over het logo.



Zo maakten we 20 schorten...



... en 40 pannenlappen.



De eerste pakketten zijn uitgedeeld, gelukkig kwamen er allemaal enthousiaste reacties!

Druk

Het is hier stil. Heel stil. Dat komt doordat het in het echte leven ontzettend druk en hectisch is.

Eerst was daar de baanwielrendag van M. zijn wielerclub. Ik ging mee voor de foto's en de gezelligheid. Die gezelligheid is gelukt, de foto's iets minder...




Vervolgens vierde ik vorige week een keer of drie mijn 26e verjaardag en kwam Sinterklaas bij mijn familie langs.


Ook ben ik druk met mijn stage, na twee maanden werken en wachten, heb ik eindelijk toegang tot de data die ik nodig heb, waardoor ik nu eindelijk kan denken!


Daarnaast is het spannend op werkgebied voor M., hij krijgt volgende maand zijn dierenarts-bul en is op dit moment aan het proefwerken bij een mogelijke werkgever. Een werkgever die van ons verlangt dat we op korte termijn in het werkgebied komen wonen. Heel spannend dus!


Bovendien kregen we twee weken geleden een enorme opdracht. Meer hierover in een volgend logje!

Familie van Sinterklaas

De laatste schooldag voor 5 december. Het moet zo'n vijftien jaar geleden zijn geweest, ik denk dat ik in groep zes of zeven zat. Ook bij ons op school kwam Sinterklaas.

De avond voor het grote Sinterklaasbezoek had mijn moeder me in mijn oor gefluisterd (zus geloofde nog) dat ik niet raar moest kijken naar Sinterklaas. Eigenlijk was ik die opmerking allang weer vergeten.

Tot het moment dat Sint bij ons in de klas was en hij begon over mijn zwemtrainingen. Raar was dat, want mijn klasgenootje zwom echte wedstrijden en trainde veel vaker dan ik (hij is afgelopen zomer uitgekomen voor Aruba met de Olympische Spelen...).
Bovendien leek het wel of hij de schoenen van mijn opa aan had, en die leesbril kwam me ook bekend voor! Al snel viel het kwartje: Sinterklaas is mijn opa!

Wie kan dat nou zeggen... ik ben familie van Sinterklaas!

Later als we groot zijn

Toen M. en ik zeven-en-een-half jaar geleden verkering kregen, deden we net eindexamen. Sindsdien zijn we allebei altijd aan het studeren geweest. Mensen verzuchten weleens tegen ons dat we nu nog steeds aan het studeren zijn. Houdt het dan nooit op? Zijn we nooit uitgeleerd?
De toekomst, het grote mensen leven, was ver weg. Nog steeds voelt het alsof het nog een eeuwigheid is voor we op zoek moeten naar werk.

Maar nee, het grote mensen leven begint al snel. M. is half januari klaar, hij mag zich dan eindelijk paardendierenarts noemen. Volgende week gaat hij praten bij een mogelijke werkgever. Als hij die baan inderdaad krijgt, moet hij per 1 februari dagelijks 170 km woonwerkverkeer afleggen. De kans is dan ook groot, dat als hij na een jaar mag en wil blijven, we die kant op gaan verhuizen. We moeten nu gaan nadenken over waar we willen werken, waar we willen wonen. Hoe groot mag de afstand zijn tot de familie? Tot zijn werk? Gaan we huren of al gelijk kopen?

Later als we groot zijn... Het is al bijna 'later'!

Sinterklaas II

Gisteren schreef het oudste buurkind een brief aan Sinterklaas. Ik beloofde de brief naar het postkantoor te brengen, want ik moest toch nog naar het dorp.


Het is niet te geloven, maar we hebben post terug van Sinterklaas! Een hele mooie brief, in een moeilijk handschrift. Ik hoop maar dat de buurkinderen het kunnen lezen straks!

Spannend wat er in de schoentjes komt zaterdagnacht! Niet alleen voor de kinderen, maar ook nog voor mij... Iemand tips voor leuke schoencadeautjes voor kinderen van 7, 5 (2 jongens) en 3 (meisje)?

Sinterklaas

Schreef ik een paar weken geleden nog dat ik de deur niet open doe met Sint Maarten, met Sinterklaas is dat een ander verhaal.

Bij onze buurkinderen komt Sinterklaas niet langs. Het zit niet in hun cultuur en het geld is er ook niet voor, om écht uit te pakken. De kinderen krijgen het feest op school wel mee, ze vinden het geweldig.

Vorig jaar werd er bij ons thuis een brief bezorgd, ondertekend door Sinterklaas. In deze brief stond dat de buurkinderen (én wij!) hun schoen mochten zetten. Een groot feest natuurlijk, zowel voor de kinderen als voor ons.

Dat de kinderen dit niet vergeten zijn, bleek gisteren. Toen ik thuiskwam stonden de kinderen voor mijn deur te springen, met de vraag of ik dit jaar weer post had gehad. Helaas voor hen was dat niet het geval. Daarom komen ze vandaag bij me om samen een brief te schrijven aan Sinterklaas, om te vragen of ze komend weekend hun schoen mogen zetten. Ik gok dat Sinterklaas wel een brief terugstuurt en in ruil voor wat liedjes en mooie tekeningen iets in de schoentjes stopt.

Zaterdag komen de kinderen dus hun "schoentje leggen", zoals ze zelf zeggen. En ik ga voorstellen om zondag samen pepernoten te bakken. Niks zo leuk als samen pepernoten bakken!

The curious case of Benjamin Button

In januari zagen we de poster hangen. We waren onder de indruk, wilden er meer van zien. Maar we maakten er geen tijd voor en dus gebeurde er niks.

Vanmiddag maakten we eindelijk tijd. We keken de film The curious case of Benjamin Button. Wát een verhaal, wat prachtig gemaakt. Het idee dat diegene die je liefhebt steeds verder van je vandaan komt te staan vond ik bizar. Zó moeilijk voor te stellen!

Ik probeerde het me voor te stellen bij mijn oom en tante, zij schelen ruim 35 jaar. Dat ze qua leeftijd meer naar elkaar zouden groeien, dat is al gebeurd. Mijn tante gedraagt zich als een bejaarde en mijn oom lijkt jonger dan hij is. Het verschil met de film is dat bij hen het verschil altijd hetzelfde zal blijven, terwijl de relatie tussen Benjamin en Daisy continue verandert, leeftijdstechnisch gezien.

Een fascinerend verhaal, het verhaal van Benjamin en Daisy. Ze hebben een plekje gevonden in mijn hart.

Paardjes

M. komt uit een grote familie. Zijn vader heeft veertien broers en zussen, vrijwel al deze ooms en tantes van M. hebben een partner en kinderen. We mogen dus regelmatig op verjaardags- of kraamvisite.

M. komt uit een paardenfamilie. De familie bestaat uit onder andere twee hengstenhouderijen, twee hoefsmeden, een paardenverzekeraar en een aantal fokkers. M. zelf is binnenkort officieel paardendierenarts.


Vorige week werd er opnieuw een neefje geboren binnen de familie van M. Inmiddels hebben we een aardige naam hoog te houden wat betreft originele (kraam)cadeautjes, dus ook voor kleine Jules mocht ik een origineel cadeautje verzinnen.

Omdat Jules nou eenmaal uit een paardenfamilie komt én omdat zijn moeder mij verklapte dat hij een donkergrijs/zilver/blauwe kamer zou krijgen, kon ik niet anders dan dit cadeautje maken: antraciet/blauwe vilten paardjes (9x9 cm) aan een wit lint, met onderaan een vrolijk belletje.

7,5 jaar

Vandaag, 7,5 jaar geleden, lokte M. mij naar zijn huis. Hij gaf me een drie kantjes tellende liefdesbrief, die ik mocht lezen.
Ik beantwoorde zijn geschreven vraag met een zoen, en onze verkering was een feit!

Nu, 7,5 jaar later noem ik hem niet meer mijn verkering, maar mijn geliefde. Een geliefde, die ik van mijn leven niet meer kwijt wil!

Vanmiddag spijbelen we allebei en neem ik hem mee naar Lokaal Victoria! Een lekker taartje of een High Tea zou toch moeten lukken, als ik hun tweets zo lees :)

Sinterklaaskriebels

Ook al ben ik inmiddels bijna 26, Sinterklaas zorgt er nog steeds voor dat ik elke november kriebels in mijn buik krijg.
Ik neem contact op met alle leden van ons sinterklaasverbond, gelukkig wil elk jaar iedereen weer meedoen. Ook dit jaar is het weer gelukt.

De lootjes zijn getrokken, de verlanglijstjes worden ingeleverd en de voorpret kan beginnen! Ideeën opdoen voor de surprise en de gedichten, de stad in voor cadeautjes en dan thuis er een mooi geheel van maken.

Morgen komt hij aan. Maar in mijn hoofd is het al begonnen!

Sint Maarten

Vorig jaar op 11 november, hadden we geen flauw idee dat het Sint Maarten was. Oké, we hadden er wel op de radio over gehoord, maar dat was het dan ook wel. In het dorp waar wij vandaan komen, werd in onze jeugd niet aan Sint Maarten gedaan. Ook in de wijk waar we nu wonen, een halve "krachtwijk", verwachtte ik geen Sint Maarten lopers.
We waren dan ook totaal onvoorbereid toen op 11 november de hele avond de deurbel ging. Onze kleine voorraad snoep werd er in een rap tempo doorheen gejaagd. We vonden het allemaal prima en gezellig, tot er een groepje kinderen aan de deur kwam. Net te oud, een net te grote groep en vooral veel te brutaal. Ze trokken de schaal met snoepjes uit mijn handen en gooiden de inhoud over de galerij. Mijn buurvrouw vertelde me later dat ze -juist vanwege die laatste groep kinderen- "niet thuis" is op 11 november.
Einde Sint Maarten.

Dit jaar doe ik de deur niet open. Jammer voor alle kinderen die wél geïntegreerd zijn en meedoen aan dit Nederlandse feest. Op alle andere dagen doe ik de deur voor ze open, want het groepje nare kinderen komt alleen als er gegarandeerd iets te halen valt. Vandaag dus niet.

Ik hoop dat jullie allemaal een leuke Sint Maarten hebben!

Krokodil

Met de koude dagen in aantocht, is het prettig om wat warms in huis te hebben. Om lekker warm buiten te kunnen spelen, heb ik een sjaal en wanten gemaakt met als thema "krokodil".

Deze producten zijn nu te koop in onze webwinkel!

Pompoenrisotto

Elk jaar ga ik met mijn moeder op pompoenenjacht. Niet om ze uit te hollen voor Halloween, maar om er soep en andere heerlijkheden mee te maken. Ook dit jaar hebben we verschillende pompoenen weten te bemachtigen.

Afgelopen week maakte ik een heerlijke pompoenrisotto, met dank aan mijn schoonmoeder die me het blad Foodies cadeau deed. Helaas moet dit stukje het zonder foto doen, want voor ik de kans had om een foto te maken, was de pan al leeg...

Voor 4 personen:
500 gram pompoen
2 kippenbouillonblokjes
1 ui
2 teentjes knoflook
2 eetlepels olijfolie
300 gram risottorijst
100 ml witte wijn (ik gebruikte 50ml sherry)
4 eetlepels amandelen
50 gram geraspte parmezaanse kaas (ik gebruikte 100 gram goudse kaas)
2 eetlepels boter
zout en peper

Maak de pompoen schoon en snijd 'm in dobbelsteentjes. Breng de kippenbouillonblokjes aan de kook in 1 liter water. Houd de bouillon warm. Pel en snipper de ui en de knoflook. Fruit ze in de olijfolie.
Bak de rijst en de pompoen 2-3 minuten mee. Blus af met de witte wijn. Voeg geleidelijk, onder voortdurend roeren, bouillon toe tot de rijst en de pompoen gaar zijn. Dit duurt 20-25 minuten.
Rooster de amandelen in een droge pan met antiaanbaklaag. Houd ze apart.
Zet het vuur onder de risotto uit en roer er de kaas en de boter doorheen. Zet afgedekt ca. 2 minuten weg. Breng op smaak met zout en peper en serveer met amandelen.

Bron: Foodies november 2009

Bij de bushalte

Vijf maanden ging ik bijna elke ochtend met de bus. Altijd op hetzelfde tijdstip. Bijna altijd dezelfde mensen. We knikten naar elkaar, wensten elkaar een "goedemorgen", verder niet. Mensen met wie je telkens weer een stukje van je dag deelt. Mensen die je niet kent, maar waar je wel een idee bij hebt.
Zo is daar de stoere jongen, altijd een grote koptelefoon op zijn hoofd. De verlegen man, die naar iedereen glimlacht maar niks zegt. De vriendelijke vrouw, altijd netjes gekleed, altijd op weg naar het station.

Vanochtend bij de bushalte. De verlegen man neemt uitbundig afscheid van zijn zoon die met de bus de andere kant op gaat. De vriendelijke vrouw begint spontaan tegen me te praten. Ze wijst naar mijn kruk en vraagt waarom nog steeds niet over is. Ik leg uit dat ik een versleten heup heb (de heup van een tachtigjarige die een actief leven heeft gehad) en dat het dus niet overgáat.

Zo hoort ze een klein stukje van mijn verhaal. Wat zou haar verhaal zijn?

Het kriebelt in mijn buik

Het kriebelt in mijn buik. Het voelt als toen, lang geleden, de eerste schooldag. Of als de eerste dag bij de nieuwe opleiding, nu ruim een jaar geleden.

Morgen begin ik met een stage bij een gerenommeerd voedingsonderzoeksinstituut (is dat een woord?). Een stage van vier maanden, waarbij ik me ga richten op de vraag of er een verband is tussen voeding en vrouwelijke hormonen. Hebben vrouwen die veel van product X eten (of dat nou chocolade of aardappel is) een andere hormoonspiegel dan vrouwen die weinig van dit product eten?

Kriebels in mijn buik. Een ander onderzoek dan wat ik in de periode hiervoor deed. Mijn afstudeervak heb ik zeer goed afgerond, dit weet mijn nieuwe opdrachtgever ook. Hierdoor ligt de lat nu extra hoog. Kan ik dit waarmaken? Vind ik dit net zo leuk als mijn vorige opdracht? Lukt het me om in die vier maanden een publiceerbaar artikel te schrijven?

Het kriebelt in mijn buik. Spannend!

Stoere knikkerzakken

Om ook de jongens tevreden te houden, heb ik knikkerzakken gemaakt die zeer geschikt zijn voor jongens (en stoeren meiden!).


Je vindt ze in onze webwinkel.


Daarnaast werk ik op het moment aan een geweldige sjaal met wanten, met als thema krokodil! Binnenkort zal ik de foto's plaatsen...

Pinguïn

Grote kleine neef (8 jaar oud) zag mij werken aan een kraamcadeau (nog niet af, dus nog niet hier te zien) en ik zag hem denken.
Al snel kwam hij met een vraag: of ik naaien leuk vind (ja). Of ik dan voor hem iets wilde maken (natuurlijk!). Hij liet mij zijn ClubPenguin account zien (op de internationale school in Oslo een populair computerspel) en vroeg of ik zíjn pinguïn kon maken.
Zijn stralende blik vertelde me dat het gelukt was!

Surftas

Ooit zag ik een jas gemaakt van een zeilbootzeil (supergaaf, maar ongeveer 5x boven mijn jassenbudget).

Een tijdje geleden maakte ik een tas, van ons oude kinder-surfplankzeil. Het kostte me twee naalden, een aantal spelden en wat bloed (heel leuk om de stevige stukken van het zeil te kiezen, maar het naait niet zo makkelijk).
Inmiddels is de tas nog aangevuld met een groot houtje met een touwtje, als sluiting (door het zeiloog).

Ik heb het idee om nog meer van zulke tassen te maken, maar daarvoor zal ik eerst meer oude zeilen moeten vinden.

Dus, mocht je nog een oud (surf of zeil) zeil hebben liggen, laat het me weten! Ik zorg voor een gepaste tegenprestatie!

Een oude hobby nieuw leven ingeblazen

Mijn liefde voor de naaimachine werd nieuw leven ingeblazen toen mijn zus vorig jaar de oude naaimachine van onze moeder kreeg. Ze maakte het meest geweldige katje, speciaal voor mij.

Door haar enthousiaste verhalen kreeg ik zin om mijn oude hobby - het naaien van kleding - weer op te pakken.
Wonderwel vierde ik een paar weken later mijn verjaardag, hét verjaardagscadeau had ik dus al snel bedacht. Toen de machine eenmaal binnen was, kon ik dan ook helemaal los gaan. Stofjes van de markt, de lapjeswinkel, de IKEA, al snel had ik een berg met lapjes. Een bestemming had ik ook al snel gevonden: mijn eerste projectje zou een tas worden.


De rest is geschiedenis... Vele tassen, kindercadeautjes en een jurk verder, ben ik al verschillende keren naar de stofmarkt en IKEA geweest voor méér en heb ik de eerste spulletjes verkocht én in opdracht gemaakt.

Hier zullen we laten zien waar we zoal mee bezig zijn. Kijk ook in onze webwinkel, we zullen regelmatig nieuwe artikelen plaatsen!