Toen M. en ik zeven-en-een-half jaar geleden verkering kregen, deden we net eindexamen. Sindsdien zijn we allebei altijd aan het studeren geweest. Mensen verzuchten weleens tegen ons dat we nu nog steeds aan het studeren zijn. Houdt het dan nooit op? Zijn we nooit uitgeleerd?
De toekomst, het grote mensen leven, was ver weg. Nog steeds voelt het alsof het nog een eeuwigheid is voor we op zoek moeten naar werk.
Maar nee, het grote mensen leven begint al snel. M. is half januari klaar, hij mag zich dan eindelijk paardendierenarts noemen. Volgende week gaat hij praten bij een mogelijke werkgever. Als hij die baan inderdaad krijgt, moet hij per 1 februari dagelijks 170 km woonwerkverkeer afleggen. De kans is dan ook groot, dat als hij na een jaar mag en wil blijven, we die kant op gaan verhuizen. We moeten nu gaan nadenken over waar we willen werken, waar we willen wonen. Hoe groot mag de afstand zijn tot de familie? Tot zijn werk? Gaan we huren of al gelijk kopen?
Later als we groot zijn... Het is al bijna 'later'!
Groot zijn is best leuk hoor! Maar af en toe denk ik ook nog wel eens terug aan die periode van studeren en af en toe gewoon een dag in bed doorbrengen, alles in ons eigen tempo doen. Was best lekker.
BeantwoordenVerwijderenM. is al drie jaar 'werkend', co-schappen is net zo hard werken/zelfde ritme als 'echt' (betaald!) werken. Ik ben ook sinds april aan het stagelopen, dus we zitten al helemaal in het werkende ritme. Wel fijn dat hij er vanaf februari dan ook geld voor krijgt ;)
BeantwoordenVerwijderen