Peugeotje

Deze week was het dan 'eindelijk' zo ver, M. krijg zijn leaseauto! De afgelopen twee weken was hij telkens op en neer gereden met ons Peugeotje uit 1989, die het zonder mokken volhield. M. mokte wel, want het Peugeotje wil niet zo hard (lang leve de kleine motor). Met de komst van de Fiat (zijn 'nieuwe' auto) is dat echter verleden tijd. Het Peugeotje is nu voor mij, wat wel verstandig is want ik heb last van een zware rechtervoet. Die voet in combinatie met het Peugeotje zorgt voor een maximum snelheid van 110-120, dus dat is prima.


Vanochtend mocht ik in de Fiat mee naar Hattem, om het Peugeotje op te halen. M. kan namelijk veel, maar in twee auto's tegelijk rijden lukt hem niet. Of ik 'm dus even naar huis wilde rijden.

Was het in Zeist al niet zulk fijn weer met alle regen die er viel, richting Hattem sneeuwde het én was het glad. Op zich geen probleem, ik zou wel thuis komen.

Helaas dacht het Peugeotje daar anders over. Ik was nog geen tien minuten onderweg, of het leek wel alsof de handrem er nog op stond. Hoe hard ik het gaspedaal ook intrapte, ik kreeg 'm echt niet boven de 90 km/uur. Ik wist: dat is niet goed. Het deed me terugdenken aan die keer dat ik met mijn Jetta uit 1988 op de snelweg reed en het gasgeven ook geen effect meer had, dat was niet leuk.
Enfin, gelukkig was er al heel snel een parkeerplaats, waar ik kon stoppen. Een telefonisch consult met M. later, leverde mij het advies om 'even achteruit en dan weer vooruit te rijden, dan doet 'ie het wel weer gewoon'. Ahum. Dat vond ik geen goed idee. Bovendien stonk het toch ook wel, verder rijden leek me geen goed plan.
Een behulpzame meneer ('ik weet helemaal niks van auto's hoor, maar ik wil best even met je meekijken') vond de hoeveelheid koelvloeistof verdacht laag en waarschuwde me voor een kapotte koppakking... Daar stond ik dan, op een parkeerplaats vol mannen (was het zó'n parkeerplaats?), in de natte sneeuw, met een wellicht heel erg kapotte auto...

Tijd voor de Wegenwacht!

De meneer van de Wegenwacht vertelde me dat de auto het simpelweg koud had...! Oude auto + vocht + kou + rijwind = bevroren carborateur, waardoor het lijkt alsof je een hele stijle berg op moet (vol gas heeft geen effect). Hij wisselde twee slangetjes om, waardoor de carborateur het niet meer koud zou krijgen, en de auto deed het weer perfect!


Voortaan zal ik het Peugeotje een warme kruik geven als ik ga rijden, en een dekentje omdoen als 'ie buiten moet staan, wie weet helpt het ;-)

Love 2 Be Mama

Dit keer staat het bericht niet hier op de site, maar kun je een stuk van mijn hand lezen bij Love 2 Be Mama!

Ga snel kijken, reageren mag daar én hier! :-)

Opruiming!

In het kader van de naderende verhuizing was het de hoogste tijd om weer eens de boekenkast uit te zoeken!
Ik vond er een flink aantal boeken die niet mee mogen naar het volgende huis: ik heb ze een of meerdere keren gelezen en vind het mooi geweest. Omdat het stuk voor stuk niet zulke duren boeken waren, heeft het geen nut om ze proberen via bol.com te verkopen.
Om ze nou zo weg te gooien vind ik ook niks, het zijn wel bóeken!



Daarom, speciaal voor jullie, de mogelijkheid om de boeken bij mij op te halen/tegen verzendkosten van mij te krijgen (de hele stapel past met gemak in een TNT-pakket :))


Nederlandstalig:
Emily Barr - Backpack
Emily Barr - Bagage
Emily Barr - Jetlag
Maeve Binchy - Een zaterdag in september
Kjell Eriksson - De stenen kist
Sarah Harrison - De paardenheuvel
Jonathan Kellerman - Engel des doods
Santa Montefiore - Onder de ombu-boom

Engelstalig:
Steve Berry - The romanov prophecy
Maeve Binchy - Tara Road
Patricia Cornwell - At risk
Daniel Silva - The confessor


Wie het eerst reageert krijgt ze, ze gaan per stuk of als geheel, als ik ze maar kwijt ben voor 1 maart! :)

Over de makelaar en het wcpapier

Vandaag was dé dag: we zouden het appartement nog een keer zien en het huurcontract tekenen.
Zowel de makelaar als wij liepen met een camera door de woning, hij op zoek naar mankementen, wij om een beter beeld te krijgen van wat er nog gedaan moet worden voor we er kunnen wonen.



We hadden alles bekeken, wisten wat er wel en wat er niet geschilderd hoeft te worden, het contract was getekend, we moesten alleen nog even de hoogte van de kamer weten.
Maar. We hadden geen meetlint bij ons. In het appartement lag ook niks met een maataanduiding.
Maar. Het is gelukt. De makelaar toverde een rol wcpapier tevoorschijn, die hebben we bij het goede velletje (precies zo hoog als de kamer is) afgescheurd, weer opgerold en in de tas gestopt. Nu alleen nog even het wcpapier opmeten en klaar!

Babycadeautjes

De laatste weken stonden voornamelijk in het teken van babycadeautjes.

Zo beviel Octavie van een prachtige dochter. Voor haar maakte ik een slab.


Ik voorzag al dat kleine F. een echte kotsqueen zou worden en stuurde de slab dus snel op naar het zuiden des lands...


Voor oud-blogvriendin (en nu op twitter als @Marjomein) Marjolein maakte ik een luiertas, voor het kindje dat nu nog veilig in haar buik zit.

(De klep kan van de tas worden gehaald en doet dan dienst als verschoon mat)


Ook peutervriendinnetje M. die ik de laatste tien jaar misschien twee keer zag, maar toch mijn eerste vriendinnetje was en daarom in mijn hoofd blijft zitten, kreeg een kindje. Aangezien de kans groot is dat ook dit meisje knoeit met eten, kreeg ook zij een slab. Peutervriendinnetje M. was denk ik zo verbaasd, dat ze nog steeds geen woorden heeft gevonden om te laten weten dat het pakketje is aangekomen...


Nu wacht ik alleen nog op het geboortekaartje van het kindje van dokter F., zodat ik aan de hand daarvan ook voor zijn kindje een cadeautje kan maken. Daarna ga ik over op een serie bestellingen voor volwassenen!

Later is nu!

Een maand geleden had ik het over 'later als we groot zijn'. Ik geloof dat het al zover is, het is al later!

M. heeft namelijk de baan, per 18 januari. 1 maart krijgen we de sleutel van ons nieuwe huurappartement en begin ik aan mijn laatste stage.
Vandaag heb ik een gesprek over een mogelijke baan, per deze zomer.

Ondertussen regel ik nog 'even' een afstudeerfeestje voor M., schrijf ik een verhaal over M. voor zijn diplomauitreiking, moet er eindelijk schot komen in mijn huidige stage en plan ik de verhuizing. Vandaar dat er hier online even niet zoveel te beleven valt, sorry!