124/366

24/366

Vannacht droomde ik dat onze auto vernield was. Alle ruiten waren ingeslagen, het dak bestond niet meer. Met andere woorden: rijp voor de sloop. Gelukkig had M. al een andere auto uitgezocht, dus dat was snel geregeld.

Maar waar was nou toch dat overschrijvingsbewijs? Nu liep ik al een paar weken met een onrustig gevoel rond, want waar had ik dat overschrijvingsbewijs nou toch? Gelukkig vond ik het vandaag terug op een ontzettend onlogische plaats (tussen alle bonnetjes van de verbouwing). Inmiddels is het op een logische plek opgeborgen, dus hopelijk komen dromen over de auto niet meer terug.

Autootje

Vier jaar geleden kreeg M. een auto van zijn broer.

Een Peugeot 205, uit 1989. Ze knapten de auto samen op, de eerste rit die we ermee maakten was naar Parijs. Ook gebruikten we de auto om samen met vrienden naar wielerwedstrijden te gaan. Volop goede herinneringen dus aan die auto!
Met de vele kilometers die ik tegenwoordig maak en mijn kapotte heup, was het tijd voor een andere auto. Eentje die net wat meer bescherming biedt, en met een automaat.

Na een proefrit met een Smart en her en der informeren, besloten we dat het toch net een iets grotere auto moest worden.

Op Bevrijdingsdag keken we nog maar eens op internet, en vonden bij een autohandel in Brabant een Renault Clio. 9 jaar oud, 1e eigenaar, 17884 km gelopen... We zijn gelijk gaan kijken, gelukkig maar, want terwijl wij aan het kijken waren kwamen er nog twee mensen voor die auto.





Einde van het verhaal: inmiddels staat de teller op 19093 km, hij rijdt héérlijk én het is mijn auto :)