Vijf weken

Eerlijk gezegd dacht ik van tevoren dat de eerste weken na de operatie het lastigste zouden zijn. Maar nee, ik ervaar het nu anders. De eerste weken vlogen voorbij, ik was druk met dutjes doen, wachten op de thuiszorg en m'n oefeningen doen. Verder had ik weinig behoefte aan andere dingen.

Inmiddels voel ik me veel beter, doe ik niet elke dag meer een dutje en is de thuiszorg al een week de deur uit. De rondjes die ik loop zijn groter, en de dingen die ik wil doen zijn véél groter. 

Ik zou zo graag in de tuin werken, 'even' de zolder opruimen/opnieuw inrichten, klussen in huis... Allemaal dingen wat mijn hoofd inmiddels kan, maar mijn lijf nog niet mag én kan. En dus voel ik me ontzettend gefrustreerd. Ik blijf maar wat vaker binnen, want buiten zie ik wat ik allemaal in de tuin wil doen. De woonkamer is netjes opgeruimd, dus dat kan me niet zo frustreren.

Ik mocht mee naar de supermarkt. Als ik maar wel in de auto wachtte 😆

Gelukkig mag ik maandag naar het Radboud voor de controlefoto. Ik duim maar vast dat ik me rustig genoeg heb gehouden (zo moeilijk soms) en het allemaal goed geneest... zodat ik dinsdag bij de fysiotherapiepraktijk verder mag gaan opbouwen! En de haalbaarheid van al die klusjes en klussen wat dichterbij komt.

En wellicht moet ik voor deze week wat plannetjes bedenken, om de frustratie voor te zijn/kwijt te raken. Een gefrustreerde Merel is niet de meest gezellige Merel namelijk...

Aan de andere kant moet ik ook de tijd nemen, want mijn hoofd is er (ook) nog lang niet. In een gesprek met meerdere mensen raak ik nog snel de draad kwijt, lang concentreren wil nog niet en ik merk dat mijn interesse-cirkeltje nog behoorlijk klein is. Toch nog effecten van de narcose denk ik, wat nog zal moeten slijten.

Een positieve noot om mee af te sluiten: ik gebruik sinds een kleine week helemaal geen pijnstillers meer!!!

Stappen zetten

Gisteravond liet ik een screenshot van mijn Fitbit aan een vriendin zien. Zij vroeg aan wie ik de Fitbit had uitgeleend. 

Het gaat dus lekker! Mijn wandelrondjes zijn inmiddels meer dan 500 meter per keer, twee of drie keer per dag. Daarnaast probeer ik in huis mijn steentje bij te dragen, al gaat dat niet altijd even makkelijk. Even de tafel leegruimen met twee krukken... Ach ja, met heel vaak heen en weer (vandaar die vele stappen, haha) wordt de tafel uiteindelijk ook leeg.

En dan heb ik daarna het zitten ook weer extra 'verdiend'. Ik weet dat rusten ook echt nodig is en verstandig is, maar mijn hoofd vindt nog altijd dat ik het moet verdienen. Ik denk niet dat dat er ooit nog uit gaat...

Ondertussen heb ik ook alweer een paar nachten in mijn eigen bed geslapen. Het bed in de woonkamer wordt maandag opgehaald. Wat zullen we dan weer veel ruimte ervaren!

Deze week heb ik nog dagelijks thuiszorg die me helpen met douchen en aankleden (m'n voeten zitten zo laag!), volgende week komen ze drie keer. Ik ben ontzettend blij met ze, maar ik merk dat ik me steeds minder patiënt voel en dus niet zo blij word van dagelijks tot elf uur in mijn pyjama rondlopen... 

De wond is inmiddels geen wond meer, maar een vers litteken. Best een keurig litteken, helemaal in vergelijking met het enorm brede litteken wat ik heb van de vorige operaties. Ik heb nu een Y op mijn zij/bil lopen... :D

Later meer!

325/366

Al twee dagen op slechts 4 pillen per dag... in plaats van de gebruikelijke 12! Of, in de post-behandelingsdagen zelfs 16 per dag!

Met dank aan... de behandeling? De dwangbuismitella? Wie het weet mag het zeggen. Morgenavond mag de mitella af, eens kijken hoe het dan gaat...