Koken voor Joost en Merel, deel 8

We zijn aanbeland bij het laatste deel van Koken voor Joost en Merel. Inmiddels koken we weer zelf, maar deze foto's hadden jullie nog tegoed!

Een heerlijke lasagne

Op een iets minder zonnige dag was de herfstige pompoensoep erg toepasselijk

Zilvervliesrijst met doperwtjes, zalm en een frisse salade

We kregen budget om iets lekkers te bestellen. We kozen voor sushi 

Tijdens een hittegolf is een taboulé met kipstuckjes, paprika, tomaat, komkommer en verse kruiden een echte aanrader

In de vriezer hebben we nog een paprikasoep, bolognesesaus en wat restjes. Mocht ik het dus een dag niet redden, dan kan ik terugvallen op die maaltijden.

Lieve, lieve koks. Ontzettend bedankt voor jullie hulp, jullie geweldige maaltijden en jullie (bliksem)bezoekjes. Jullie zijn geweldig!

Teken van leven

Stilte op een blog betekent meestal dat de aandacht elders is. In dit geval klopt dat ook: ik ben druk met leven!

Het is zo fijn om geen pijn te hebben, en dingen te kunnen doen. Om moed te hebben om aan het eind van de dag voor te stellen om 'nog even naar de dierentuin te gaan', en dat dan ook 'gewoon' te doen! 

Of om de jongens in de auto te zetten en naar het bos te rijden voor een boswandeling. Dat was voor het eerst ooit!

Of om in diezelfde week nog een keer naar de dierentuin te gaan, en de krukken dit keer thuis te laten. Achter de kinderwagen voor (mentale) steun, maar verder niets. De wereld op zijn kop voor ons!

Ondertussen heb ik mijn werk ook weer opgepakt, dit bouwen we rustig op. Gelukkig trekt de mist in mijn hoofd meer en meer op, en komen er steeds minder kromme zinnen uit mijn vingers. Deze week werk ik drie keer drie uur, en zo komen er elke week uren bij.

Koken voor Joost en Merel, deel 7

De eerste zes weken zitten er op, de controle in het ziekenhuis was goed... op naar de maaltijden van week zeven. Want ook al kan en mag ik steeds meer, het is héél fijn dat ik 's middags nog een tijdje kan slapen en niet in de keuken hoef te staan, en energie kan sparen voor de kinderen.

We begonnen de week met een heerlijke pasta.

Een driegangenmenu bij mijn ouders.

De tweede helft van de pasta maaltijd, we waren ruim bedeeld op maandag!

Een macaroni salade met brood, lekker zomers!

Barbecueën bij opa en oma met de mannen, altijd garantie voor smikkelen.

Nog een dag barbecueën, met een fotomodel wat liever niet op de foto ging.

Thuis pannenkoeken eten na de 'lange' rit van Zeeland naar huis.

Komende week zal de laatste uit de reeks Koken voor Joost en Merel zijn. Daarna ga ik het weer zelf doen...

We kunnen niet vaak genoeg herhalen hoe ontzettend dankbaar we zijn voor alle hulp 🥰

Koken voor Joost en Merel, deel 6

Ik val in herhaling, maar wat boffen we toch met de mensen om ons heen 🥰

Ook afgelopen week hebben we weer heerlijk gegeten!

Vegan curry met pompoen, zoete aardappel en spinazie

Een wrap met gehakt, bonen en een frisse salade

Pasta met saus

Boontjes, kip, mango in kerrie met zilvervliesrijst

Nasi met allerlei lekkers 

Andijviestamppot met een rookworst, daar was het precies weer voor!

Wraps met bonen-gehakt vulling en rauwkost, lekker! 

Dank jullie wel!

Zes weken = controle

Vandaag was een spannende dag. Zes weken na de operatie moesten we terug naar Nijmegen, voor een controlefoto. 

Gelukkig waren we als eerste van de dag aan de beurt, dat is altijd prettig qua wachttijd :)

De foto zag er perfect uit, de prothese zit netjes op z'n plek, de schroeven zitten goed vast en het bot begint al aan te groeien.

Dit betekent dat ik verder mag gaan belasten: naar 100% belasten. Buitenshuis moet ik nog met twee krukken lopen, omdat mijn spierkracht nog niet voldoende is om netjes te lopen zonder krukken.

Binnenshuis mag ik wel met één kruk lopen, of kleine stukjes zonder krukken. Dat laatste gaat nog niet zo soepel, maar wél zonder pijn.

Het doel is nu natuurlijk om netjes te gaan lopen zonder krukken. Vanaf dinsdag heb ik twee keer in de week fysiotherapie, waar we dit gaan oppakken. Daarnaast moet ik een keer of vier per dag een stukje lopen, om zo steeds sterker te worden. Nog meer in de benen dus!

Er werd nog eens benadrukt hoe belangrijk het is dat ik al mijn energie in het revalideren stop, omdat dat op de lange termijn het beste is: als ik nu teveel erbij wil doen, zal het allemaal veel langer duren. 

Dus dat ga ik maar doen: veel oefenen!

Vijf weken

Eerlijk gezegd dacht ik van tevoren dat de eerste weken na de operatie het lastigste zouden zijn. Maar nee, ik ervaar het nu anders. De eerste weken vlogen voorbij, ik was druk met dutjes doen, wachten op de thuiszorg en m'n oefeningen doen. Verder had ik weinig behoefte aan andere dingen.

Inmiddels voel ik me veel beter, doe ik niet elke dag meer een dutje en is de thuiszorg al een week de deur uit. De rondjes die ik loop zijn groter, en de dingen die ik wil doen zijn véél groter. 

Ik zou zo graag in de tuin werken, 'even' de zolder opruimen/opnieuw inrichten, klussen in huis... Allemaal dingen wat mijn hoofd inmiddels kan, maar mijn lijf nog niet mag én kan. En dus voel ik me ontzettend gefrustreerd. Ik blijf maar wat vaker binnen, want buiten zie ik wat ik allemaal in de tuin wil doen. De woonkamer is netjes opgeruimd, dus dat kan me niet zo frustreren.

Ik mocht mee naar de supermarkt. Als ik maar wel in de auto wachtte 😆

Gelukkig mag ik maandag naar het Radboud voor de controlefoto. Ik duim maar vast dat ik me rustig genoeg heb gehouden (zo moeilijk soms) en het allemaal goed geneest... zodat ik dinsdag bij de fysiotherapiepraktijk verder mag gaan opbouwen! En de haalbaarheid van al die klusjes en klussen wat dichterbij komt.

En wellicht moet ik voor deze week wat plannetjes bedenken, om de frustratie voor te zijn/kwijt te raken. Een gefrustreerde Merel is niet de meest gezellige Merel namelijk...

Aan de andere kant moet ik ook de tijd nemen, want mijn hoofd is er (ook) nog lang niet. In een gesprek met meerdere mensen raak ik nog snel de draad kwijt, lang concentreren wil nog niet en ik merk dat mijn interesse-cirkeltje nog behoorlijk klein is. Toch nog effecten van de narcose denk ik, wat nog zal moeten slijten.

Een positieve noot om mee af te sluiten: ik gebruik sinds een kleine week helemaal geen pijnstillers meer!!!

Koken voor Joost en Merel, deel 5

Deel vijf alweer, van deze serie! Wat gaat de tijd snel, en wat worden we toch elke dag weer verwend door alle lieve mensen om ons heen.

Dit aten we afgelopen week:

Een aardappelschotel met prei, paprika, gehakt en kerrie

Bietensalade met een stokbroodje

Macaroni uit de oven

En toen ging er even iets mis in de agenda, maar gelukkig hadden we nog de lasagne uit week één (we kregen toen een dubbele portie) in de vriezer!

Mosselen, vers uit Yerseke!

Barbecueën

Wraps met kip en groenten

Dank jullie wel!

Koken voor Joost en Merel, deel 4

Week vier alweer dat er voor ons gekookt wordt. Oh mensen, wat is dat fijn. Zo heb ik energie voor mijn rondjes lopen, en kan Joost zich richten op zijn studie en op de kinderen!

Deze foto zagen jullie vorige week ook. Door een veranderde planning aten de jongens een dag bij opa en oma, en aten wij de dag erna niet van opa en oma, maar de rest van de maaltijd van de dag ervoor. Prima wisseling! Andijviestamppot :)

Cannelloni gevuld met spinazie, jammie!

Een pannenkoekenbakker in onze keuken, hoera! Feest voor de jongens en voor ons!

Een wereldberoemde rijstschotel die ook in Bennekom zeer in de smaak viel.

Italiaanse gehaktballen en tomatensaus, ratatouille en lekkere stokbroodjes. 

Met een prachtig -en heerlijk- toetje na.

Een spontane logeerpartij bij opa en oma, tijd voor ons om spontaan uit eten te gaan. Lekker, verse pizza!

En vooruit, ook een luxe toetje.

Dank jullie wel lieve mensen!!

Vier weken!

Vandaag is het precies vier weken geleden dat ik geopereerd werd. Het voelt tegelijkertijd als heel kort geleden, en een eeuwigheid geleden!

Vandaag was een dag vol mijlpalen:

- Het bed beneden werd opgehaald, ik kondigde het al aan. We hebben nu weer ruimte, en een normale woonkamer. Héél fijn!

- Nadat even douchen gisteren prima ging met een klein beetje assistentie van Joost, kwam vanochtend Buurtzorg weer. Ik ben ontzettend blij dat ze me geholpen hebben, maar na vier weken vrijwel de hele ochtend in pyjama omdat ze pas rond half elf tijd hadden was ik het wel zat. Dus tijdens het douchen en aankleden, wat ik dus vrijwel helemaal zelf deed, besloten we dat vandaag de laatste dag was. Blij en opgelucht zwaaide ik de dame van Buurtzorg uit...!

- Vanochtend liep ik mijn eerste rondje van >1 km, namelijk 1,15 km. Jip wandelde gezellig mee, die had een snipperdag genomen. En het ging goed, hij hoefde me niet naar huis te dragen.

Stappen zetten

Gisteravond liet ik een screenshot van mijn Fitbit aan een vriendin zien. Zij vroeg aan wie ik de Fitbit had uitgeleend. 

Het gaat dus lekker! Mijn wandelrondjes zijn inmiddels meer dan 500 meter per keer, twee of drie keer per dag. Daarnaast probeer ik in huis mijn steentje bij te dragen, al gaat dat niet altijd even makkelijk. Even de tafel leegruimen met twee krukken... Ach ja, met heel vaak heen en weer (vandaar die vele stappen, haha) wordt de tafel uiteindelijk ook leeg.

En dan heb ik daarna het zitten ook weer extra 'verdiend'. Ik weet dat rusten ook echt nodig is en verstandig is, maar mijn hoofd vindt nog altijd dat ik het moet verdienen. Ik denk niet dat dat er ooit nog uit gaat...

Ondertussen heb ik ook alweer een paar nachten in mijn eigen bed geslapen. Het bed in de woonkamer wordt maandag opgehaald. Wat zullen we dan weer veel ruimte ervaren!

Deze week heb ik nog dagelijks thuiszorg die me helpen met douchen en aankleden (m'n voeten zitten zo laag!), volgende week komen ze drie keer. Ik ben ontzettend blij met ze, maar ik merk dat ik me steeds minder patiënt voel en dus niet zo blij word van dagelijks tot elf uur in mijn pyjama rondlopen... 

De wond is inmiddels geen wond meer, maar een vers litteken. Best een keurig litteken, helemaal in vergelijking met het enorm brede litteken wat ik heb van de vorige operaties. Ik heb nu een Y op mijn zij/bil lopen... :D

Later meer!