Zes weken = controle

Vandaag was een spannende dag. Zes weken na de operatie moesten we terug naar Nijmegen, voor een controlefoto. 

Gelukkig waren we als eerste van de dag aan de beurt, dat is altijd prettig qua wachttijd :)

De foto zag er perfect uit, de prothese zit netjes op z'n plek, de schroeven zitten goed vast en het bot begint al aan te groeien.

Dit betekent dat ik verder mag gaan belasten: naar 100% belasten. Buitenshuis moet ik nog met twee krukken lopen, omdat mijn spierkracht nog niet voldoende is om netjes te lopen zonder krukken.

Binnenshuis mag ik wel met één kruk lopen, of kleine stukjes zonder krukken. Dat laatste gaat nog niet zo soepel, maar wél zonder pijn.

Het doel is nu natuurlijk om netjes te gaan lopen zonder krukken. Vanaf dinsdag heb ik twee keer in de week fysiotherapie, waar we dit gaan oppakken. Daarnaast moet ik een keer of vier per dag een stukje lopen, om zo steeds sterker te worden. Nog meer in de benen dus!

Er werd nog eens benadrukt hoe belangrijk het is dat ik al mijn energie in het revalideren stop, omdat dat op de lange termijn het beste is: als ik nu teveel erbij wil doen, zal het allemaal veel langer duren. 

Dus dat ga ik maar doen: veel oefenen!

Vijf weken

Eerlijk gezegd dacht ik van tevoren dat de eerste weken na de operatie het lastigste zouden zijn. Maar nee, ik ervaar het nu anders. De eerste weken vlogen voorbij, ik was druk met dutjes doen, wachten op de thuiszorg en m'n oefeningen doen. Verder had ik weinig behoefte aan andere dingen.

Inmiddels voel ik me veel beter, doe ik niet elke dag meer een dutje en is de thuiszorg al een week de deur uit. De rondjes die ik loop zijn groter, en de dingen die ik wil doen zijn véél groter. 

Ik zou zo graag in de tuin werken, 'even' de zolder opruimen/opnieuw inrichten, klussen in huis... Allemaal dingen wat mijn hoofd inmiddels kan, maar mijn lijf nog niet mag én kan. En dus voel ik me ontzettend gefrustreerd. Ik blijf maar wat vaker binnen, want buiten zie ik wat ik allemaal in de tuin wil doen. De woonkamer is netjes opgeruimd, dus dat kan me niet zo frustreren.

Ik mocht mee naar de supermarkt. Als ik maar wel in de auto wachtte 😆

Gelukkig mag ik maandag naar het Radboud voor de controlefoto. Ik duim maar vast dat ik me rustig genoeg heb gehouden (zo moeilijk soms) en het allemaal goed geneest... zodat ik dinsdag bij de fysiotherapiepraktijk verder mag gaan opbouwen! En de haalbaarheid van al die klusjes en klussen wat dichterbij komt.

En wellicht moet ik voor deze week wat plannetjes bedenken, om de frustratie voor te zijn/kwijt te raken. Een gefrustreerde Merel is niet de meest gezellige Merel namelijk...

Aan de andere kant moet ik ook de tijd nemen, want mijn hoofd is er (ook) nog lang niet. In een gesprek met meerdere mensen raak ik nog snel de draad kwijt, lang concentreren wil nog niet en ik merk dat mijn interesse-cirkeltje nog behoorlijk klein is. Toch nog effecten van de narcose denk ik, wat nog zal moeten slijten.

Een positieve noot om mee af te sluiten: ik gebruik sinds een kleine week helemaal geen pijnstillers meer!!!

Vier weken!

Vandaag is het precies vier weken geleden dat ik geopereerd werd. Het voelt tegelijkertijd als heel kort geleden, en een eeuwigheid geleden!

Vandaag was een dag vol mijlpalen:

- Het bed beneden werd opgehaald, ik kondigde het al aan. We hebben nu weer ruimte, en een normale woonkamer. Héél fijn!

- Nadat even douchen gisteren prima ging met een klein beetje assistentie van Joost, kwam vanochtend Buurtzorg weer. Ik ben ontzettend blij dat ze me geholpen hebben, maar na vier weken vrijwel de hele ochtend in pyjama omdat ze pas rond half elf tijd hadden was ik het wel zat. Dus tijdens het douchen en aankleden, wat ik dus vrijwel helemaal zelf deed, besloten we dat vandaag de laatste dag was. Blij en opgelucht zwaaide ik de dame van Buurtzorg uit...!

- Vanochtend liep ik mijn eerste rondje van >1 km, namelijk 1,15 km. Jip wandelde gezellig mee, die had een snipperdag genomen. En het ging goed, hij hoefde me niet naar huis te dragen.

Stappen zetten

Gisteravond liet ik een screenshot van mijn Fitbit aan een vriendin zien. Zij vroeg aan wie ik de Fitbit had uitgeleend. 

Het gaat dus lekker! Mijn wandelrondjes zijn inmiddels meer dan 500 meter per keer, twee of drie keer per dag. Daarnaast probeer ik in huis mijn steentje bij te dragen, al gaat dat niet altijd even makkelijk. Even de tafel leegruimen met twee krukken... Ach ja, met heel vaak heen en weer (vandaar die vele stappen, haha) wordt de tafel uiteindelijk ook leeg.

En dan heb ik daarna het zitten ook weer extra 'verdiend'. Ik weet dat rusten ook echt nodig is en verstandig is, maar mijn hoofd vindt nog altijd dat ik het moet verdienen. Ik denk niet dat dat er ooit nog uit gaat...

Ondertussen heb ik ook alweer een paar nachten in mijn eigen bed geslapen. Het bed in de woonkamer wordt maandag opgehaald. Wat zullen we dan weer veel ruimte ervaren!

Deze week heb ik nog dagelijks thuiszorg die me helpen met douchen en aankleden (m'n voeten zitten zo laag!), volgende week komen ze drie keer. Ik ben ontzettend blij met ze, maar ik merk dat ik me steeds minder patiënt voel en dus niet zo blij word van dagelijks tot elf uur in mijn pyjama rondlopen... 

De wond is inmiddels geen wond meer, maar een vers litteken. Best een keurig litteken, helemaal in vergelijking met het enorm brede litteken wat ik heb van de vorige operaties. Ik heb nu een Y op mijn zij/bil lopen... :D

Later meer!

Runkeeper

De afstand die ik loop wordt telkens iets groter. Vandaag heb ik Runkeeper maar eens aangezet. Het is immers leuk om bij te houden wat je doet, en hoe dat gaat.

Gelukkig heb ik in werkelijkheid niet zo lopen zwalken...

Morgen weer een iets groter rondje!

En?

En, hoe gaat je herstel? Dat is denk ik het bericht wat ik het meeste kreeg de afgelopen dagen. Heel leuk om van zoveel mensen te horen, en ik vertel graag hoe het gaat.

De bedrijfsarts vatte het vanochtend samen: 'het gaat dus volgens het boekje'. En mijn zusje, die me een week niet zag, was verbaasd hoe veel verder ik nu loop dan een week geleden. En hoeveel makkelijker ik me beweeg. Ook heb ik 'alleen nog maar' paracetamol als pijnstiller, dus dat is ook mooi.

De eerste dagen was ik heel erg stijf. Elke beweging kostte veel moeite. Nu gaat het allemaal een stuk soepeler. Ik zwaai mijn benen op het bed, ik sta zonder al teveel gedoe op uit de stoel en ik loop mijn 'wandelingen'. Vandaag bereikte ik 'eindelijk' het einde van het achterpad. Dat is toch ons huis door, de tuin door en dan zes huizen langs 😅. Voor de één een kippeneindje, voor mij best een wandeling.

Ik lig veel minder op bed, alleen 's middags een uurtje en nog kort voor de jongens thuiskomen, on optimaal uitgerust te zijn voor de vraag om aandacht van de kinderen. Ik kan aan tafel mee-eten, en als Joost de kinderen dan naar bed brengt, doe ik weer even rustig aan. En ik wandel nogmaals.

Ook ga ik nu één of twee keer per dag met de trap naar boven, dat lukt goed.

Doel voor de komende maand is aan de ene kant telkens iets verder te lopen, en tegelijkertijd te zorgen dat ik voldoende rust neem om goed te herstellen.

De wond is nog niet helemaal genezen, en het bot moet nog aangroeien. Dat kost energie en tijd.

De rusttijd gebruik ik om een tijdschrift te lezen, de KRO detectives te kijken en natuurlijk ook veel te handwerken 😁. Samen met Myrthe zijn we De Kraamcadeautjesfabriek gestart. Daarover later meer!

Oh, en die wond? Dat viel gelukkig heel erg mee maandag. Het wordt grotendeels heel mooi denken we 👌🏻. Het is wel echt een groot litteken, een centimeter of dertig gok ik...

Wat hebben ze gedaan?

Zoals eerder gezegd heb ik een nieuwe kom, een steel en een kop gekregen. Hierbij hebben ze de kom alvast voorbereid voor een revisie, hopelijk over heel veel jaar. Ze hebben er een echt kunstwerk van gemaakt! Uit de informatie van het ziekenhuis: Acetabulaire opbouw Bone Impaction Grafting (BIG): Bij een BIG worden botsnippers in het acetabulum gelegd, vóórdat de kom van de heupprothese geplaatst wordt. Deze botsnippers komen van de eigen verwijderde heupkop en/of van donorbot. Bij patiënten jonger dan 50 jaar wordt er altijd gebruik gemaakt van de BIG gezien de verwachte langere levensduur. Er zullen hierna mogelijk nog (diverse) revisieoperaties noodzakelijk zijn. Een revisieoperatie kan uitgevoerd worden zolang er voldoende bot aanwezig is in het acetabulum. Ook bij oudere patiënten met specifieke heupproblemen, al dan niet in combinatie met een revisieoperatie, wordt deze techniek toegepast (biologisch herstel heupkom).   Na het toepassen van deze methode mag het geopereerde been meestal niet volledig belast worden om de botsnippers goed in te laten groeien. Naar aanleiding van de bevindingen van de operateur wordt bepaald in welke mate het geopereerde been belast mag worden. De mate van belasting heeft ook consequenties voor de tijdelijke leefregel waaraan de patiënt zich moet houden aangezien er bij een acetabulaire opbouw consolidatie moet plaatsvinden van de botsnippers.   Bone Impaction Grafting (BIG) + MESH (metalen matje met schroeven): Soms is het nodig om de vorm van het acetabulum te optimaliseren voordat de nieuwe heupkom geplaatst kan worden. Dit gebeurt met behulp van een matje van metaal en schroeven, en wordt ook wel een MESH genoemd. Dit heeft consequenties voor de belastbaarheid van de heup na de operatie. Postoperatief mag de patiënt 10% of 50% belasten, afhankelijk van de uitgebreidheid van de operatie. Na 6 weken mag de patiënt uit gaan breiden naar 50% of 100% belast lopen. Naar aanleiding van de bevindingen van de operateur wordt bepaald in welke mate het geopereerde been belast mag worden.     Leefregels Tijdelijke leefregels: De eerste 6 weken alleen bukken met het geopereerde been naar achteren geplaatst. Zolang de heup niet volledig belast mag worden bij het opstaan en gaan zitten altijd het geopereerde been naar voren plaatsen.   Blijvende leefregels: Gecombineerde flexie > 90°, adductie en endorotatie dient te worden vermeden. ADL handelingen zoals bijvoorbeeld het wassen van voeten en aan- en uittrekken van schoenen dienen uitgevoerd te worden met de geopereerde heup in flexie gecombineerd met exorotatie en abductie. Een paar leefregels dus. Belangrijk om me hieraan te houden! Ik mag nu 50% belasten, en na de controle over zes weken hopelijk opbouwen naar 100%.

Laatste werkdag

Gisteren was mijn voorlopig laatste werkdag. Ik droeg al mijn taken over, zorgde dat alle bestanden op de juiste plek stonden. Ik belde met collega's om te zorgen dat alles duidelijk was, en ik mailde externe contacten om te laten weten dat ik er voorlopig niet ben.

Omdat ik al maanden vanuit huis werk -daar begon ik voor de Corona maatregelen al mee - zag ik mijn collega's al tijden nauwelijks. Gelukkig was er gisteren tijd om nog even samen te kletsen via Skype, voor ik mijn laptop dichtklapte.

Het voelde gek, maar ook goed. Ik heb alles netjes afgerond (denk ik). Hopelijk kan ik over een maand of drie weer beginnen, we gaan het zien.

Laat ik het de komende paar dagen maar beschouwen als een soort zwangerschaps- en bevalverlof. Met aanstaande maandag al de keizersnee 😇.

Nog tien dagen...

Nog tien dagen, en dan begint een nieuwe fase in mijn leven. 

Wat ik jaren en jaren heb uitgesteld, gaat nu uiteindelijk toch gebeuren: ik krijg een totale heupprothese. Het gaat echt niet meer.

Nog tien dagen om deze heup te misbruiken, kapot kan ie toch niet meer, zoals mijn fysiotherapeut zo mooi zegt. 

Nog tien dagen om alles zo goed mogelijk te regelen in huis, voor mijn mannen en voor mijzelf.

Nog tien dagen om te zorgen dat ik straks heel veel projecten klaar heb liggen. Lopen zal de eerste weken nog niet geweldig gaan, handwerken lukt vast wel.

Ik ben van plan de komende tijd weer te bloggen, over het hele proces rondom de nieuwe heup. Binnenkort ook een post over hoe het de laatste jaren gegaan is, en waarom ik nu toch de keuze gemaakt heb.

Heb je vragen? Stel ze gerust!

bron illustratie: RadboudUMC