1/365

Voor mijn tweede verjaardag kreeg ik een poppenhuis. Door mijn opa en oma gemaakt, met geweldig oog voor detail. Ik heb er jaren mee gespeeld, later ook met mijn broertje en zusje.

De laatste járen stond het poppenhuis opgeslagen in het huis van oma. Nu het huis leeg moet, heb ik het poppenhuis opnieuw gekregen. Nog even puzzelen hoe het weer in elkaar moet, de electriciteit wil ik graag weer werkend hebben, en dan is het poppenhuis er weer.

Tot die tijd is het slechts een herinnering aan wat ooit was...

Als vriendin van een dierenarts

Als vriendin van een dierenarts maak ik heel veel leuke dingen mee. Ik mag meekijken (en soms meehelpen) bij operaties, ik ben bij allerlei behandelingen en ik kom op plekken waar je normaal niet zo snel komt (die ene bekende Nederlander, of op dat landgoed in de stallen, of 'gewoon' bij een vreemde in de huiskamer). Ik vind het geweldig dat ik dat allemaal mee mag maken.

Als vriendin van een dierenarts zijn er natuurlijk ook minpunten. Op de gekste momenten kan de telefoon gaan, M is vaak van huis en hij heeft altijd vieze kleren als hij thuis komt. Ach, allemaal niet zo erg.

Als vriendin van een dierenarts heb ik ook taken, naast het assisteren van M. Zo 'mocht' ik afgelopen week nieuwe doekjes maken voor op de OK. Slechts 18 stuks, maatje, 30x30, per se zonder gekke randjes of rafels. Bofte ik even!

Dat mijn naaimachine het halverwege de opdracht leek te begeven maakte het er niet beter op. Een telefoontje naar de monteur was gelukkig afdoende, ik kon zelf de machine 'schoonflossen'.

Ruilhandel

Een tijdje geleden kreeg ik van @estsc een stapel quilttijdschriften. In ruil daarvoor zou ik een tas voor haar maken.
Ik kocht de stof, bestelde de fournituren en toen kon het grote wachten beginnen... De fournituren werden nooit geleverd. Nu, na vier weken, heb ik éindelijk mijn geld terug, de fournituren heb ik nooit gezien. Helaas.

Het probleem van de fournituren omzeilde ik door her en der mijn spullen te verzamelen. Uiteindelijk kwam het toch nog goed, nietwaar, @estsc?

Naaikist

Mijn oma was altijd aan het handwerken. Breien, haken, borduren... ze draaide er haar hand niet voor om. De laatste jaren werd het breien lastiger, want haar geheugen ging wat achteruit. Maar toch, een sjaal lukte haar nog wel.

In oma's woonkamer stond haar naaikist. Donker gebeitst eikenhout, het past perfect bij de rest van haar interieur.

Twee maanden geleden overleed oma. Inmiddels zijn we haar huis aan het leegruimen (het is al verkocht, dat is een hoera waard in deze tijden) en worden de spullen verdeeld.

Oma's naaikist is nu mijn naaikist.

Hierin bewaarde ze haar garen, maar ook breinaalden en allerlei andere handwerkschatten. 

 Antiek garen.

  

Haaknaalden zo dun dat je er kant mee kunt maken (denk ik).

Breinaalden in allerlei soorten en maten.

Ik dub nog of ik de naaikist wit ga schilderen... Zodat 'ie beter in mijn kamer past. Ik dub nog even door, er is geen haast bij.

Taart

Iemand een stukje taart? Ik vertel niet waarom ;-)

De trap

De dag dat we de sleutel van ons huis kregen, maakten we een plan. We zouden foto's maken in huis, een serie voor / na. Vóór wij onze stempel erop drukten, en nadat het klaar was.

Inmiddels wonen wij al negen maanden in dit huis. De meeste klussen zijn klaar. De trap, die we echt afschuwelijk vonden, is voorlopig het laatste grote project waar we mee bezig zijn.

Het linoleum verwijderden we in februari al, net als de trapleuningen. Sindsdien woonden we in een huis zonder trapleuning. Een stimulans om echt eens aan het project trap te beginnen, want een trap zonder leuning, dat werkt niet voor mij.

Inmiddels heeft M het houtwerk geschuurd, geplamuurd, geschuurd, gelakt, geplamuurd, geschuurd, gelakt, geschuurd, gelakt. Arme M... maar het is móói! Hij is nu met de trapleuningen bezig, die worden ook wit. Gisteren hebben we het hout gehaald voor de trap. De treden gaan we (lees: gaat M) bekleden met eikenhout.

Voor kerst moet het klaar zijn. Duimen jullie mee dat ik dan de voor / na foto's kan plaatsen?

Grappig detail: de onderste foto herken je echt niet meer terug. De eikenhoutenvloer is geschuurd en heeft een andere kleur gekregen, de kapstok is vervangen door een mooi exemplaar en de trap is dus gelakt met kale treden... We zijn zelf telkens verbaasd als we deze foto's terugzien. O ja, zó was het...

Ik haak, jij haakt

Schreef ik in september nog dat ik niet kon haken, inmiddels kan ik ook dat van mijn lijstje 'te leren vaardigheden' halen.
Ik leende al eens een boek van een vriendin, zij deed wat steken voor, maar echt leuk, nee, dat vond ik het nog niet. Ik besloot mijn haakspullen mee te nemen naar Terschelling, waar ik een lang weekend met vriendinnen zou lanterfanten.

Van dat lanterfanten kwam niks terecht... ik had het haken al snel door, en dankzij het breiwinkeltje tegenover ons huis waren al snel bijna alle dames aan het breien of haken. Er werd hard doorgewerkt!

Ik haakte een col, en was er best trots op. De volgende keer mag 'ie iets wijder, maar ach, al doende leert men...

Ik ben nu bezig met bijpassende polswarmers, van Roest.

Ik kan inmiddels één hand warmen :)