Laatste werkdag

Gisteren was mijn voorlopig laatste werkdag. Ik droeg al mijn taken over, zorgde dat alle bestanden op de juiste plek stonden. Ik belde met collega's om te zorgen dat alles duidelijk was, en ik mailde externe contacten om te laten weten dat ik er voorlopig niet ben.

Omdat ik al maanden vanuit huis werk -daar begon ik voor de Corona maatregelen al mee - zag ik mijn collega's al tijden nauwelijks. Gelukkig was er gisteren tijd om nog even samen te kletsen via Skype, voor ik mijn laptop dichtklapte.

Het voelde gek, maar ook goed. Ik heb alles netjes afgerond (denk ik). Hopelijk kan ik over een maand of drie weer beginnen, we gaan het zien.

Laat ik het de komende paar dagen maar beschouwen als een soort zwangerschaps- en bevalverlof. Met aanstaande maandag al de keizersnee 😇.

Nog tien dagen...

Nog tien dagen, en dan begint een nieuwe fase in mijn leven. 

Wat ik jaren en jaren heb uitgesteld, gaat nu uiteindelijk toch gebeuren: ik krijg een totale heupprothese. Het gaat echt niet meer.

Nog tien dagen om deze heup te misbruiken, kapot kan ie toch niet meer, zoals mijn fysiotherapeut zo mooi zegt. 

Nog tien dagen om alles zo goed mogelijk te regelen in huis, voor mijn mannen en voor mijzelf.

Nog tien dagen om te zorgen dat ik straks heel veel projecten klaar heb liggen. Lopen zal de eerste weken nog niet geweldig gaan, handwerken lukt vast wel.

Ik ben van plan de komende tijd weer te bloggen, over het hele proces rondom de nieuwe heup. Binnenkort ook een post over hoe het de laatste jaren gegaan is, en waarom ik nu toch de keuze gemaakt heb.

Heb je vragen? Stel ze gerust!

bron illustratie: RadboudUMC

Vier

Inmiddels zijn we een gezin van vier, met twee kleine mannen. Jip is net drie, Daan is in april één geworden. 

Twee hele vrolijke jongens die heel goed samen kunnen spelen.

Twee jongens die er de afgelopen maanden tijdens de Corona-crisis van genoten dat we met z'n vieren thuis waren. 

Dit weekend gingen we als uitje boodschappen ophalen bij een boer in Bunnik. Met een ritje door de perenboomgaard en afsluitend een ijsje mee voor onderweg. Dat ijsje aten we langs de kant van de weg, met uitzicht op tractoren. Als je Jip ergens blij mee maakt... 

JipW

Eind mei werd ons wonder JipW geboren. Onze lieve kleine man. We moesten geduld hebben voor hij zich aandiende, maar eenmaal onderweg waren we zo blij!

De kleine man heeft dat gevoel meegekregen. Hij is eigenlijk altijd blij. Ook bij anderen, ook op de opvang. Zelfs als ze in het ziekenhuis weer eens wat van hem willen, zelfs dan blijft hij vriendelijk.

De kleine man lijkt op ons. Qua uiterlijk is hij precies zijn vader. Qua heupen lijkt hij helaas op mij, ook hij draagt een spreidbeugel. Nu alweer bijna zes maanden, hopelijk is het nu bijna klaar.

Qua slaappatroon lijkt hij meer op mij dan op J: vrolijk 's ochtends en 's avonds moe en lekker slapen. 's Nachts ligt hij gelukkig niet zo vaak wakker als ik, daarin lijkt hij weer meer op J. 😉.

We boffen met deze lieve kleine man.

Drie jaar later...

Ongelofelijk, het is alweer drie jaar geleden dat ik hier schreef. Wat was het leven toen nog anders!
We waren net verhuisd, naar ons fijne huis in mijn geboortedorp. Ik was bezig met mijn PhD, in de vrije tijd met handwerken en genieten van het leven met meneer J.

Inmiddels zijn we ruim twee en een half jaar getrouwd, en is sinds bijna tien maanden kleine J. in ons leven. Wat een rijkdom!

De komende tijd staan er wat nieuwe berichten op de planning...

Promoveren

Van die dingen waar je om moet gniffelen als promovendus:

...Zeg, is je onderzoek nu nog niet klaar? (na jaar 1 van 4)
...Vind je het niet saai, aldoor met hetzelfde onderwerp bezig zijn?
...Je hebt een tijdelijke baan, ben je al op zoek naar iets nieuws? (met nog drie jaar te gaan)

Wordt vast vervolgd!

Twee jaar later...

Na twee jaar blogstilte begint het toch weer te kriebelen, een beetje. Eens zien wat er van komt.

Van Wapenveld naar Bennekom.
Van werken in Wageningen en Utrecht naar werken in Eindhoven.
Van veel te veel tijd besteden aan het werk van mijn vriend, naar veel te veel tijd besteden aan mijn eigen baan, en een verloofde die hard aan de studie is.
Van een groot huis in Wapenveld naar een ruim huis in Bennekom, waar we veel en hard geklust hebben.
Van misschien gaan we ooit trouwen naar volop in de huwelijksvoorbereidingen.
Van geen huisdieren naar twee katten.

Ja, er is een hoop veranderd in twee jaar. Maar er is ook het een en ander gelijk gebleven. De liefde voor handwerken en verschillende materialen!