De bedrijfsarts vatte het vanochtend samen: 'het gaat dus volgens het boekje'. En mijn zusje, die me een week niet zag, was verbaasd hoe veel verder ik nu loop dan een week geleden. En hoeveel makkelijker ik me beweeg. Ook heb ik 'alleen nog maar' paracetamol als pijnstiller, dus dat is ook mooi.
De eerste dagen was ik heel erg stijf. Elke beweging kostte veel moeite. Nu gaat het allemaal een stuk soepeler. Ik zwaai mijn benen op het bed, ik sta zonder al teveel gedoe op uit de stoel en ik loop mijn 'wandelingen'. Vandaag bereikte ik 'eindelijk' het einde van het achterpad. Dat is toch ons huis door, de tuin door en dan zes huizen langs 😅. Voor de één een kippeneindje, voor mij best een wandeling.
Ik lig veel minder op bed, alleen 's middags een uurtje en nog kort voor de jongens thuiskomen, on optimaal uitgerust te zijn voor de vraag om aandacht van de kinderen. Ik kan aan tafel mee-eten, en als Joost de kinderen dan naar bed brengt, doe ik weer even rustig aan. En ik wandel nogmaals.
Ook ga ik nu één of twee keer per dag met de trap naar boven, dat lukt goed.
Doel voor de komende maand is aan de ene kant telkens iets verder te lopen, en tegelijkertijd te zorgen dat ik voldoende rust neem om goed te herstellen.
De wond is nog niet helemaal genezen, en het bot moet nog aangroeien. Dat kost energie en tijd.
De rusttijd gebruik ik om een tijdschrift te lezen, de KRO detectives te kijken en natuurlijk ook veel te handwerken 😁. Samen met Myrthe zijn we De Kraamcadeautjesfabriek gestart. Daarover later meer!
Oh, en die wond? Dat viel gelukkig heel erg mee maandag. Het wordt grotendeels heel mooi denken we 👌🏻. Het is wel echt een groot litteken, een centimeter of dertig gok ik...
