Later als we groot zijn

Toen M. en ik zeven-en-een-half jaar geleden verkering kregen, deden we net eindexamen. Sindsdien zijn we allebei altijd aan het studeren geweest. Mensen verzuchten weleens tegen ons dat we nu nog steeds aan het studeren zijn. Houdt het dan nooit op? Zijn we nooit uitgeleerd?
De toekomst, het grote mensen leven, was ver weg. Nog steeds voelt het alsof het nog een eeuwigheid is voor we op zoek moeten naar werk.

Maar nee, het grote mensen leven begint al snel. M. is half januari klaar, hij mag zich dan eindelijk paardendierenarts noemen. Volgende week gaat hij praten bij een mogelijke werkgever. Als hij die baan inderdaad krijgt, moet hij per 1 februari dagelijks 170 km woonwerkverkeer afleggen. De kans is dan ook groot, dat als hij na een jaar mag en wil blijven, we die kant op gaan verhuizen. We moeten nu gaan nadenken over waar we willen werken, waar we willen wonen. Hoe groot mag de afstand zijn tot de familie? Tot zijn werk? Gaan we huren of al gelijk kopen?

Later als we groot zijn... Het is al bijna 'later'!

Sinterklaas II

Gisteren schreef het oudste buurkind een brief aan Sinterklaas. Ik beloofde de brief naar het postkantoor te brengen, want ik moest toch nog naar het dorp.


Het is niet te geloven, maar we hebben post terug van Sinterklaas! Een hele mooie brief, in een moeilijk handschrift. Ik hoop maar dat de buurkinderen het kunnen lezen straks!

Spannend wat er in de schoentjes komt zaterdagnacht! Niet alleen voor de kinderen, maar ook nog voor mij... Iemand tips voor leuke schoencadeautjes voor kinderen van 7, 5 (2 jongens) en 3 (meisje)?

Sinterklaas

Schreef ik een paar weken geleden nog dat ik de deur niet open doe met Sint Maarten, met Sinterklaas is dat een ander verhaal.

Bij onze buurkinderen komt Sinterklaas niet langs. Het zit niet in hun cultuur en het geld is er ook niet voor, om écht uit te pakken. De kinderen krijgen het feest op school wel mee, ze vinden het geweldig.

Vorig jaar werd er bij ons thuis een brief bezorgd, ondertekend door Sinterklaas. In deze brief stond dat de buurkinderen (én wij!) hun schoen mochten zetten. Een groot feest natuurlijk, zowel voor de kinderen als voor ons.

Dat de kinderen dit niet vergeten zijn, bleek gisteren. Toen ik thuiskwam stonden de kinderen voor mijn deur te springen, met de vraag of ik dit jaar weer post had gehad. Helaas voor hen was dat niet het geval. Daarom komen ze vandaag bij me om samen een brief te schrijven aan Sinterklaas, om te vragen of ze komend weekend hun schoen mogen zetten. Ik gok dat Sinterklaas wel een brief terugstuurt en in ruil voor wat liedjes en mooie tekeningen iets in de schoentjes stopt.

Zaterdag komen de kinderen dus hun "schoentje leggen", zoals ze zelf zeggen. En ik ga voorstellen om zondag samen pepernoten te bakken. Niks zo leuk als samen pepernoten bakken!

The curious case of Benjamin Button

In januari zagen we de poster hangen. We waren onder de indruk, wilden er meer van zien. Maar we maakten er geen tijd voor en dus gebeurde er niks.

Vanmiddag maakten we eindelijk tijd. We keken de film The curious case of Benjamin Button. Wát een verhaal, wat prachtig gemaakt. Het idee dat diegene die je liefhebt steeds verder van je vandaan komt te staan vond ik bizar. Zó moeilijk voor te stellen!

Ik probeerde het me voor te stellen bij mijn oom en tante, zij schelen ruim 35 jaar. Dat ze qua leeftijd meer naar elkaar zouden groeien, dat is al gebeurd. Mijn tante gedraagt zich als een bejaarde en mijn oom lijkt jonger dan hij is. Het verschil met de film is dat bij hen het verschil altijd hetzelfde zal blijven, terwijl de relatie tussen Benjamin en Daisy continue verandert, leeftijdstechnisch gezien.

Een fascinerend verhaal, het verhaal van Benjamin en Daisy. Ze hebben een plekje gevonden in mijn hart.

Paardjes

M. komt uit een grote familie. Zijn vader heeft veertien broers en zussen, vrijwel al deze ooms en tantes van M. hebben een partner en kinderen. We mogen dus regelmatig op verjaardags- of kraamvisite.

M. komt uit een paardenfamilie. De familie bestaat uit onder andere twee hengstenhouderijen, twee hoefsmeden, een paardenverzekeraar en een aantal fokkers. M. zelf is binnenkort officieel paardendierenarts.


Vorige week werd er opnieuw een neefje geboren binnen de familie van M. Inmiddels hebben we een aardige naam hoog te houden wat betreft originele (kraam)cadeautjes, dus ook voor kleine Jules mocht ik een origineel cadeautje verzinnen.

Omdat Jules nou eenmaal uit een paardenfamilie komt én omdat zijn moeder mij verklapte dat hij een donkergrijs/zilver/blauwe kamer zou krijgen, kon ik niet anders dan dit cadeautje maken: antraciet/blauwe vilten paardjes (9x9 cm) aan een wit lint, met onderaan een vrolijk belletje.

7,5 jaar

Vandaag, 7,5 jaar geleden, lokte M. mij naar zijn huis. Hij gaf me een drie kantjes tellende liefdesbrief, die ik mocht lezen.
Ik beantwoorde zijn geschreven vraag met een zoen, en onze verkering was een feit!

Nu, 7,5 jaar later noem ik hem niet meer mijn verkering, maar mijn geliefde. Een geliefde, die ik van mijn leven niet meer kwijt wil!

Vanmiddag spijbelen we allebei en neem ik hem mee naar Lokaal Victoria! Een lekker taartje of een High Tea zou toch moeten lukken, als ik hun tweets zo lees :)

Sinterklaaskriebels

Ook al ben ik inmiddels bijna 26, Sinterklaas zorgt er nog steeds voor dat ik elke november kriebels in mijn buik krijg.
Ik neem contact op met alle leden van ons sinterklaasverbond, gelukkig wil elk jaar iedereen weer meedoen. Ook dit jaar is het weer gelukt.

De lootjes zijn getrokken, de verlanglijstjes worden ingeleverd en de voorpret kan beginnen! Ideeën opdoen voor de surprise en de gedichten, de stad in voor cadeautjes en dan thuis er een mooi geheel van maken.

Morgen komt hij aan. Maar in mijn hoofd is het al begonnen!