Messengerbag van surfzeil

Na de grote opdracht had ik tijd om aan een andere opdracht, die we al een tijd geleden binnenkregen, maar die pas met kerst af hoefde te zijn.

Voor mijn tante maakte ik een messengerbag uit surfzeil, een stoere tas dus. Zij woont in Oslo en daar is het hip om rond te lopen in jassen gemaakt van zeilbootzeil. Maar aangezien zij die jassen te duur vond én het leuk vond om echt origineel te zijn, bestelde ze bij ons. Het moest een tas worden waar ze haar camera in kwijt kon en haar materiaal voor de lessen die ze geeft op de Nederlandse school.
Uit een surfzeil maakte ik een echte Nederlandse tas: rood/wit/blauw. Mooi toch, voor een Nederlandse expat!

Dé opdracht

Twee weken geleden werd ik gebeld. Nou gebeurt dat wel vaker, maar dit was een speciaal telefoontje. De beller stelde mij een vraag: of de dames van Me&My Fabrics tijd hadden, de komende twee weken. De beller zocht namelijk iemand die twintig kerstpakketten kon samenstellen.
Het ging om kerstpakketten ter afsluiting van een project, een XL-project. De vraag aan ons was dan ook om XL-schorten met bijpassende pannenlappen te maken. Uiteraard vergezeld van een goede fles wijn en een pakje sterretjes, maakte dat een goed kerstpakket, aldus de beller.

Beller werd opdrachtgever, we namen de opdracht aan.

Na een nacht slapen realiseerden we ons pas goed waar we ja tegen hadden gezegd: 20 schorten en 40 pannenlappen maken in twee weken tijd. Plus de tijd die gaat zitten in het inkopen van de materialen.

We begonnen met het tekenen van een patroon:



We knipten en scheurden de stof, terwijl we ondertussen nog overlegden met de opdrachtgever over het logo.



Zo maakten we 20 schorten...



... en 40 pannenlappen.



De eerste pakketten zijn uitgedeeld, gelukkig kwamen er allemaal enthousiaste reacties!

Druk

Het is hier stil. Heel stil. Dat komt doordat het in het echte leven ontzettend druk en hectisch is.

Eerst was daar de baanwielrendag van M. zijn wielerclub. Ik ging mee voor de foto's en de gezelligheid. Die gezelligheid is gelukt, de foto's iets minder...




Vervolgens vierde ik vorige week een keer of drie mijn 26e verjaardag en kwam Sinterklaas bij mijn familie langs.


Ook ben ik druk met mijn stage, na twee maanden werken en wachten, heb ik eindelijk toegang tot de data die ik nodig heb, waardoor ik nu eindelijk kan denken!


Daarnaast is het spannend op werkgebied voor M., hij krijgt volgende maand zijn dierenarts-bul en is op dit moment aan het proefwerken bij een mogelijke werkgever. Een werkgever die van ons verlangt dat we op korte termijn in het werkgebied komen wonen. Heel spannend dus!


Bovendien kregen we twee weken geleden een enorme opdracht. Meer hierover in een volgend logje!

Familie van Sinterklaas

De laatste schooldag voor 5 december. Het moet zo'n vijftien jaar geleden zijn geweest, ik denk dat ik in groep zes of zeven zat. Ook bij ons op school kwam Sinterklaas.

De avond voor het grote Sinterklaasbezoek had mijn moeder me in mijn oor gefluisterd (zus geloofde nog) dat ik niet raar moest kijken naar Sinterklaas. Eigenlijk was ik die opmerking allang weer vergeten.

Tot het moment dat Sint bij ons in de klas was en hij begon over mijn zwemtrainingen. Raar was dat, want mijn klasgenootje zwom echte wedstrijden en trainde veel vaker dan ik (hij is afgelopen zomer uitgekomen voor Aruba met de Olympische Spelen...).
Bovendien leek het wel of hij de schoenen van mijn opa aan had, en die leesbril kwam me ook bekend voor! Al snel viel het kwartje: Sinterklaas is mijn opa!

Wie kan dat nou zeggen... ik ben familie van Sinterklaas!

Later als we groot zijn

Toen M. en ik zeven-en-een-half jaar geleden verkering kregen, deden we net eindexamen. Sindsdien zijn we allebei altijd aan het studeren geweest. Mensen verzuchten weleens tegen ons dat we nu nog steeds aan het studeren zijn. Houdt het dan nooit op? Zijn we nooit uitgeleerd?
De toekomst, het grote mensen leven, was ver weg. Nog steeds voelt het alsof het nog een eeuwigheid is voor we op zoek moeten naar werk.

Maar nee, het grote mensen leven begint al snel. M. is half januari klaar, hij mag zich dan eindelijk paardendierenarts noemen. Volgende week gaat hij praten bij een mogelijke werkgever. Als hij die baan inderdaad krijgt, moet hij per 1 februari dagelijks 170 km woonwerkverkeer afleggen. De kans is dan ook groot, dat als hij na een jaar mag en wil blijven, we die kant op gaan verhuizen. We moeten nu gaan nadenken over waar we willen werken, waar we willen wonen. Hoe groot mag de afstand zijn tot de familie? Tot zijn werk? Gaan we huren of al gelijk kopen?

Later als we groot zijn... Het is al bijna 'later'!

Sinterklaas II

Gisteren schreef het oudste buurkind een brief aan Sinterklaas. Ik beloofde de brief naar het postkantoor te brengen, want ik moest toch nog naar het dorp.


Het is niet te geloven, maar we hebben post terug van Sinterklaas! Een hele mooie brief, in een moeilijk handschrift. Ik hoop maar dat de buurkinderen het kunnen lezen straks!

Spannend wat er in de schoentjes komt zaterdagnacht! Niet alleen voor de kinderen, maar ook nog voor mij... Iemand tips voor leuke schoencadeautjes voor kinderen van 7, 5 (2 jongens) en 3 (meisje)?

Sinterklaas

Schreef ik een paar weken geleden nog dat ik de deur niet open doe met Sint Maarten, met Sinterklaas is dat een ander verhaal.

Bij onze buurkinderen komt Sinterklaas niet langs. Het zit niet in hun cultuur en het geld is er ook niet voor, om écht uit te pakken. De kinderen krijgen het feest op school wel mee, ze vinden het geweldig.

Vorig jaar werd er bij ons thuis een brief bezorgd, ondertekend door Sinterklaas. In deze brief stond dat de buurkinderen (én wij!) hun schoen mochten zetten. Een groot feest natuurlijk, zowel voor de kinderen als voor ons.

Dat de kinderen dit niet vergeten zijn, bleek gisteren. Toen ik thuiskwam stonden de kinderen voor mijn deur te springen, met de vraag of ik dit jaar weer post had gehad. Helaas voor hen was dat niet het geval. Daarom komen ze vandaag bij me om samen een brief te schrijven aan Sinterklaas, om te vragen of ze komend weekend hun schoen mogen zetten. Ik gok dat Sinterklaas wel een brief terugstuurt en in ruil voor wat liedjes en mooie tekeningen iets in de schoentjes stopt.

Zaterdag komen de kinderen dus hun "schoentje leggen", zoals ze zelf zeggen. En ik ga voorstellen om zondag samen pepernoten te bakken. Niks zo leuk als samen pepernoten bakken!